Van de familie der zeewolven is deze ZEEWOLF (narrhichas lupus) het meest algemeen in de Europese zeeen.
Hij houdt zich voornamelijk tussen stenen, op zandtongen of in gaten in rotsen op, soms tot op 200 meter diepte.
Over het langwerpige lijf loopt een rugvin van achter de kop tot vlak voorde staartvin, waarvan hij wel duidelijk gescheiden is.
De buikvinnen ontbreken, net als bij de andere zeewolven.
Opvallend is de brede bek met de krachtige, taps toelopende tanden in de kaken.

De zeewolf is groen tot donkergeel; de buik is lichtgeel.
Op de flank zit een grofmazignetwerk van donkere lijnen.

Het paaien gebeurt waarschijnlijk in de tweede helft van de winter, in de diepte.
De eitjes zijn 5,5 - 6 mm in doorsnee en blijven soms aan algen hangen.
Bij het uitkomen van de eitjes zijn de larven soms wel 12 mm lang.
Er hangt een grote dooierzak aan, die pas na 3,5 maand helemaal verteerd is.
De zeewolf verplaatst zich door zijn lijf te laten golven, zoals palingen doen.
Het is bekend dat zeewolven trekken, maar exacte gegevens daarover ontbreken.
Men vermoedt dat ze in de lente naar het oosten gaan en in de herfst terugkeren naar het westen.

De zeewolf wordt in de Atlantische Oceaan vaak in sleepnetten gevangen.
Het is een voortreffelijk smakende vis.
Van de dikke, stevige huid worden tassen, schoenen en boekomslagen gemaakt.

Lengte: 80 - 100 cm, bij uitzondering tot 120 cm.
Gewicht: 4 - 10 kg, max. 21 kg.